Blog 'ik fiets': Willy van de Kerkhof

Fietstrauma op de Alpe d’Huez

Voorsprong
Tijdens mijn voetbalcarrière fietste ik niet bijzonder veel. Alleen soms met vrouw en kinderen in het weekend in de Brabantse bossen. We hebben vier kinderen dus dat werd al vrij snel een klein peloton. Uiteraard deden we altijd een wedstrijdje tijdens onze tochtjes. Dan zei ik bijvoorbeeld: ‘wie het eerste bij dat bord is!’ en gaf ik ze een kleine voorsprong. Uiteraard sprintte ik hen dan op het laatste stuk voorbij. ‘Echt niet’, zei ik als ze vroegen om ook eens te mogen winnen. De zwaarste fietsinspanning leverde ik in die tijd op de hometrainer bij PSV tijdens de halfjaarlijkse conditietest.

Asperges
Pas op iets latere leeftijd nadat ik definitief gestopt was met voetbal ben ik meer gaan fietsen. In die tijd werd ik nogal eens gevraagd om mee te doen met georganiseerde toerwedstrijden samen met andere oud-sporters en prominenten. Zo heb ik vanaf eind jaren tachtig vijftien jaar lang meegedaan met de Tour d’ Asperges. Een tocht van gemiddeld 75 kilometer die nog steeds begin mei rond de start van het aspergeseizoen in Brabant verreden wordt. Altijd voor een goed doel. Overigens lag de nadruk zeker niet alleen op fietsen. Eten en drinken vooraf, tijdens en na de tocht - aspergegerechten uiteraard - waren minstens even belangrijk.

Startschot
Inmiddels fiets ik nog maar heel af en toe omdat mijn gehoor steeds slechter wordt. Alleen met dochter en kleinkinderen. Toch is mijn grootste ‘fietstrauma’ eigenlijk nog niet zo heel lang geleden. Ik was een aantal jaar geleden uitgenodigd om samen met onder andere Jan Janssen, Erik Breukink de Alpe d’HuZes te doen. Bij het startschot knalde ik samen met broer René direct op de grootste versnelling naar de eerste bocht waar het echt omhoog begint te gaan. Na 100 meter 14% moesten we allebei aan het zuurstof. Uiteindelijk waren we na twee uur afzien pas boven. Een jaar later werd ik weer uitgenodigd. Dát heb ik toen even aan me voorbij laten gaan.