Blog 'ik fiets': Cindy de Koning

Op de fiets van Eindhoven naar Hilversum

“Fietsen, daar kun je me altijd voor wakker maken. Ik heb het altijd al leuk gevonden: de repeterende beweging van je benen, je voelt de adem in je longen, de wind langs je gezicht. Toen ik 16 werd, kreeg ik van mijn vader een brommer, maar daar vond ik niets aan. Die heb ik toen ingeruild voor een mountainbike.

Voor mijn werk, als nieuwslezer voor Omroep Brabant en voor het Regiojournaal van de NOS, moet ik veel naar Hilversum. Dan sta ik elke dag in de file, vreselijk. Eén keer heb ik er 4 uur over gedaan om thuis te komen. Op dat moment was ik het zó zat, dat ik de volgende dag op de fiets ben gegaan. Ik vertrok ‘s ochtends om 4:10 uit Eindhoven en ik kwam om 8:50 in Hilversum aan, toen had ik er 116 kilometer op zitten.
Een van de mannen die ik ken van tourclub Woensel uit Eindhoven had een leuke route voor me uitgestippeld, over goede, veilige fietspaden en door een mooie omgeving. Toen ik bij de brug van Den Bosch kwam, begon de zon net op te komen. In het rivierenlandschap kon ik de dauw nog zien liggen op het gras. Daar fietste ik dan helemaal alleen door dat prachtige gebied, waar het nog helemaal stil was; echt genieten was dat.

Ik was wel bang dat ik een lekke band zou krijgen, want er was daar natuurlijk niemand op dat tijdstip en zelf een band vervangen, daar ben ik niet zo handig in. De mannen van mijn fietsclub zijn daarin heel galant. Brabanders zijn over het algemeen heel behulpzaam en warm als je hulp nodig hebt. Bij een tankstation vind je altijd wel iemand die wil helpen. In de buurt van Oirschot sprongen een keer twee van mijn spaken. Een mevrouw die langsfietste haalde toen haar auto op en bracht mij en mijn fiets naar de fietsenmaker in Spoordonk. Zulke goedheid is volgens mij iets typisch Brabants. In de Randstad maak je dat minder snel mee.”